największa strona z cytatami
Ponad 20,000 cytatów!
kategoria: Człowiek
"Kocham" to znaczy: Ja chcę być dla ciebie prawdy i dobra, i piękna zaklęciem umiłowanym twej duszy dziecięciem, twoim marzeniem o niebie.
"Kocham" to znaczy: jestem wolny - jestem gotów na śmierć.
...powszechna chęć podobania się rodzi galanterię, która nie jest miłością, ale delikatnym, lekkim i ciągłym kłamstwem miłości.
0 miłości ! O jedyne słońce szczęścia w ludzkim niebie ! Lepiej z tobą żyć godzinę niż wieki bez ciebie.
A kiedy twoja miłość jest przyjęta i otwierają się dla ciebie ramiona - wówczas proś Boga, niechaj ocali tę miłość od zepsucia, bowiem niepokoję się o serca po brzegi szczęściem wypełnione.
A miłosna potęga, żywe złoto we krwi, unicestwia na wieki nasze puste imię.
Aby miłość trwała przez całe życie, trzeba ją pielęgnować starannie jak ogród.
Aby znaleźć miłość nie pukaj do każdych drzwi. Gdy przyjdzie Twoja godzina sama wejdzie do twojego domu, życia, serca.
Ach, kochaj, kochaj! Boskie to rozkosze!
Ani różnice poglądów, ani różnica wieku, nic w ogóle nie może być powodem zerwania wielkiej miłości. Nic. Oprócz jej braku.
Antytezą miłości nie zawsze jest nienawiść, bywa nią inna miłość.
Bardzo trudno żyć bez powietrza, wody i ... miłości matki.
Bez miłości człowiek jest jak nieboszczyk na wakacjach.
Bez miłości nie warte nic.
Bezpowrotnie stracona jest każda chwila, której nie wypełnia miłość.
Biada ludziom, którzy się miłością nasycą.
Biedni i niepozorni mają częstokroć swobodę w miłości, ponieważ nikt ich nie podejrzewa, ażeby byli zdolni kochać i mieli śmiałość potrzebną do kochania.
Bluszcz tuli się do pierwszego drzewa, jakie napotka; oto pokrótce historia miłości.
Bo kochać znaczy tworzyć, poczynać w barwie burzy rzeźbę gwiazdy i ptaka w łun czerwonych marmurze.
Bo miłość - to moc !
Bo miłość jest jak drzewo, sama z siebie rośnie, głęboko zapuszcza korzenie w całą istotę człowieka i nieraz na ruinie serca dalej się zieleni.
Bo miłość nie polega na tym, by stać nieruchomo jak pustynia, ani hulać po świecie jak wiatr, ani patrzeć na wszystko z daleka jak ty.
Bo miłość nie zna, co to jej najwyższa miara, póki wciąż cudzych spojrzeń uniknąć się stara.
Bo miłość sądzi sercem, nie oczyma.
Bo miłość wywyższa, nawet gdy krzyżuje, bo miłość umacnia i otwiera oczy.
Bo widzisz tu są tacy którzy się kochają i muszą się spotykać aby się ominąć, bliscy i oddaleni jakby stali w lustrze piszą do siebie listy gorące i zimne rozchodzą się jak w śmiech porzucone kwiaty by nie wiedzieć do końca czemu tak się stało.
Boję się Twojej miłości, tej najprawdziwszej i innej.
Bóg jest zawsze w pobliżu ludzi okazujących sobie miłość.
Bóg oparł swe dzieło na jednym tylko filarze: miłości.
Bóg prosi o naszą miłość nie dlatego, że jej potrzebuje, lecz dlatego, że dla nas jest ona niezbędna.
Bóg stworzył dziewczęta do miłości!
Bóg stworzył miłość. Jest piękna.
Bóg włożył swoją miłość w twoje ręce, jak klucz do raju.
Bólu miłości nie można zwalczać filozofią, tylko inną kobietą.
Był dzień co zmienił obraz świata pięknem wspaniałym. Był dzień co dał mi wreszcie czego nie miałem. Był dzień co mnie nauczył kochać co oczy zasnuł mgłą. Tą mgłą to byłaś Ty, Maleńka! Miłością mą.
Cała miłość nie warta jest złamanego szeląga, jeśli nie kocha się kogoś takim, jakim jest. Inaczej bowiem nie potrzebny byłby do tego człowiek, wystarczyłby król karciany.
Cała słodycz miłości składa się z gorzkiej żółci i trującego jadu.
Celem miłości nie jest sama miłość, lecz rodzina, pierwsza komórka naturalna i konieczna, w której życie bierze swój początek i wzrost, jakby w ciepłym łonie z dala od ogromu wszechświata.
Chcąc określić krótko chrześcijaństwo, trzeba powiedzieć: jest ono religią miłości....
Chociaż raz warto umrzeć z miłości.
Choć miłość też jest oceanem, jej przypływ nie jest codzienny, lecz wieczny.
Ci, których kochamy, nie umierają. Bo miłość to nieśmiertelność.
Ci, którzy prawdziwie kochają, nigdy się nie starzeją. Mogą umrzeć ze starości, ale umierają młodzi.
Ci, którzy są wierni, znają rozkosze miłości; niewierni znają tragedie miłości.
Ci, którzy tylko raz w życiu kochają, to naprawdę bardzo płytcy ludzie. To, co nazywają wiernością i przywiązaniem, wynika albo z tępoty przyzwyczajenia, albo z braku wyobraźni. Wierność jest dla życia uczuciowego tym, czym konsekwencja dla życia umysłowego - po prostu przyznaniem się do niepowodzenia.
Ci, którzy zbyt wiele oczekują od miłości, nie umieją kochać.
Ci, którzy znają miłość w jej bezmiarach, wiedzą, że nie sposób kosztować jej rozkoszy, nie przyswoiwszy sobie jej cnót.
Ci, którzy znają miłość w jej bezmiarach, wiedzą, że nie sposób kosztować jej rozkoszy, nie przyswoiwszy sobie jej cnót.
Ci, którzy żyją nadzieją, widzą dalej. Ci, co żyją miłością, widzą głębiej. Ci, co żyją wiarą, widzą wszystko w innym świetle.
Ciała ludzkie kochają się częściej niż dusze.
Cierpienie jest ojcem mądrości, a miłość jego matką.
Cierpienie jest ojcem mądrości, a miłość jego matką.
Cierpienie nic nie wyzwala. To my się z niego wyzwalamy.
Cierpliwość - to połowa sukcesu w miłości.
Cierpliwość jest codzienną formą miłości.
Ciężko jest kochać kogoś, kogo ciągle nie ma.
Ciężko jest zdobyć miłość, zachować ją jeszcze trudniej.
Ciężko nie kochać, kochać - też ciężko, najciężej jednak kochać daremnie.
Co będzie? Tylko Bóg na pewno "będzie", a Ty w Nim.
Co ci mówi sumienie? Powinieneś stać się tym, kim jesteś.
Co inszego jest lubić osobę, którą się kocha, co inszego lubić samą miłość.
Co to jest miłość ? To spacer podczas bardzo drobniutkiego deszczu. Człowiek idzie, idzie i dopiero po pewnym czasie orientuje się, że przemókł do głebi serca.
Co to jest prawdziwa miłość, wiedzą tylko kobiety brzydkie, piękne - umieją zaledwie uwodzić.
Co trudów, co kłopotów miłość z sobą ciągnie...
Co złość zniweczy, co występek zburzy, to miłość z gruzów na powrót postawi.
Cokolwiek jest zrobione w miłości, zawsze przekracza ramy dobra i zła.
Cokolwiek potrafisz lub myślisz, że potrafisz, rozpocznij to. Odwaga ma w sobie geniusz, potęgę i magię.
Cóż pisać o miłości, gdyśmy nie kochani.
Cóż to za wspaniała przyprawa miłości, ta zazdrość!
Cóż warta byłaby miłość, gdyby cokolwiek mogło ją zastąpić?
Cóż zatem innego spaja doczesność z wiecznością, jak nie miłość, która przede wszystkim i właśnie dlatego, kiedy wszystko przeminęło, istnieje i trwa?
Czas wzmaga przyjaźń, lecz osłabia miłość!
Czas wzmaga przyjaźń, lecz osłabia miłość!
Czas zmarnowany stale i za krótki każdą miłość zamienia na łzy bardzo drobne.
Czasami ceni się kogoś za bardzo, aby można go było pokochać.
Czekać godzinę - to długo - jeśli miłość ma się tuż przed sobą. Czekać wieczność całą - to krótko - jeśli miłość jest w końcu nagrodą.
Człowiek - produkt uboczny miłości.
Człowiek bez miłości jest zgubiony w świecie obcych i wrogów.
Człowiek jest po to, aby kochać. Jeżeli nie kocha - to nie żyje.
Człowiek jest stworzony z miłości i do miłości.
Człowiek jest szczęśliwy tylko wtedy, kiedy kocha i coś daje, bo większym szczęściem jest dawać niż brać.
Człowiek jest szczęśliwy tylko wtedy, kiedy kocha i coś daje, bo większym szczęściem jest dawać niż brać.
Człowiek jest tyle wart, ile jest w stanie kochać.
Człowiek jeśli zamierza żyć bez życia i kochać bez miłości, jest szaleńcem.
Człowiek kocha innych prawdziwą miłością nie dla zysku, ale dlatego, że w miłości znajduje szczęście.
Człowiek niczego tak nie pragnie, jak coraz pełniej żyć i wie, że ta pełnia dostępna jest w miłości.
Człowiek niczego tak nie pragnie, jak coraz pełniej żyć i wie, że ta pełnia dostępna jest w miłości.
Człowiek nie może żyć bez miłości. Człowiek pozostaje dla siebie istotą niezrozumiałą, jego życie jest pozbawione sensu, jeśli nie objawi mu się Miłość, jeśli nie spotka się z Miłością, jeśli jej nie dotknie i nie uczyni w jakiś sposób swoją, jeśli nie znajdzie w niej żywego uczestnictwa.
Człowiek szuka miłości, bo w głębi serca wie, że tylko miłość może uczynić go szczęśliwym.
Człowiek współczesny jest bardziej wrażliwy na działanie miłości niż siły.
Człowiek zakochany jest to człowiek, który chce być milszym niż potrafi — oto dlaczego prawie wszyscy zakochani są śmieszni.
Człowiek, który nie potrafi kochać, zatracił już swoje człowieczeństwo.
Człowiek, który nie potrafi kochać, zatracił już swoje człowieczeństwo.
Człowiek, który się żeni z miłości, jest jak żaba, która wskakuje do studni. Ma obfitość wody, ale nie może się wydostać.
Człowiek, który się żeni z miłości, jest jak żaba, która wskakuje do studni. Ma obfitość wody, ale nie może się wydostać.
Czujemy tylko ten ząb, który nas boli.
Czy człowiek ma siłę zakochać się lub nie zakochać? A kiedy jest zakochany, czy może postępować tak, jakby nie był?
Czy któryś z was zrozumie to, że w tym właśnie sens. / W tym właśnie sens, aby sobą być, prawdzie patrzeć w twarz. / Kochać wszystkich ludzi i pokój sobą nieść.
Czy miłość nie jest zatem luksusem, który pojawił się w czasie pokoju, jak szycie kołder?
Czy przypuszczasz, że można się kochać bez tego, aby coś myśleć i wygłaszać jakieś słowa lub bodaj porozumiewać się? Czy sądzisz, że trudniej jest spłodzić argument niż dziecko?
Czym jest miłość, czym jest przyjaźń? Hej, nauczyciele, Dajcie ich określenie zwięzłe, a soczyste.
Czym jest słońce dla ziemi, tym miłość dla duszy.
Czymże jest dla naszego serca świat bez miłości? Latarnią czarnoksięską bez światła.
Czyż nasza miłość mogłaby istnieć bez ofiary, bez rezygnacji z pragnienia posiadania wszystkiego?
Czyż to mało znaczy cieszyć się słońcem, radośnie powitać wiosnę, kochać, zamyślić się, związać koniec z końcem?
Czyżby to miłość zapukała / do mego nieczułego, skutego lodem serca? / Jeszcze nigdy nie czułam tego co teraz / Gdy patrzę na ciebie / Boję się, bo nie wiem co będzie / Moje życie nagle się odmienia / Wiem, że muszę żyć / Dla ciebie.
Daremnie miłość próbuje objąć to, co przestaje istnieć.
Dąsy to sól, co smaku dodaje miłości, byle ich nie przedłużać, bo zbyt wiele soli może całkiem smak popsuć.
Delikatniejszą nad kwiat jest miłość. Jakże wielu ją zna i dotyka jej lekko a miękko, by nie zadać bólu.
Demokracja zastępuje mianowanie zepsutej mniejszości wyborem dokonanym przez niekompetentną większość.
Dla kobiet miłość jest odpustem zupełnym; mężczyzna prawdziwie kochający może popełniać zbrodnie, a będzie zawsze jak śnieg biały w oczach tej, którą kocha gorąco.
Dla kobiety miłość jest cnotą i grzechem, religią i występkiem.
Dla kochającej duszy najpospolitsze frazesy na drogich wargach zmieniają się w drogocenne, wspaniałe perły.
Dla małej miłości wystarczy spryt, dla wielkiej niezbędny jest talent.
Dla miłości mojej nie ma gór nieprzebytych. Miłość moja pójdzie za tobą przez góry i morza, zdepcze wszystkie przeszkody i ogarnie cię takim płomieniem, iż się w nim twoje dumne serce roztopi i zleje z moim.
Dla miłości nie jest ważne, aby ludzie do siebie pasowali, ale by byli razem szczęśliwi.
Dla tego kto kocha, niepodobieństwa żadnego na świecie nie masz.
Dla zakochanego — ja jestem ja, ty jesteś ty, my jesteśmy my. A wszyscy inni są obcy.
Dla zakochanego uścisk miłosny to jakby monada. Istnieje takie instynktowne odczucie, w każdym razie u mężczyzn, że ich własny gest miłosny wobec kobiety uświęca ją, podczas gdy gest innego mężczyzny kala ją i poniża. Już sama myśl o tym staje się pęknięciem w monadzie uścisku miłosnego.
Dlaczego kochamy najmocniej wtedy, gdy miłość umiera?
Długi most miłości do Boga idzie do brzegu wieczności tylko przez kolejne, najbliższe filary, przez miłość bliźniego.
Do miłości potrzebne są dwie osoby, nie jedna i nie trzy.
Do miłości potrzebne są dwie osoby, nie jedna, i nie trzy.
Dobrowolna zależność jest najpiękniejszym stanem, a czy byłby on możliwy bez miłości?
Dobrym opanowaniem sztuki miłości legitymują się na ogół podrywacze i żigolacy. Ci przyzwoici powinni się od nich uczyć, a skoro tego nie robią, są bandą kretynów.
Domy mogą płonąć, majątki popadać w ruinę, ojcowie wracać z podróży, cesarstwa walić się, choroby pustoszyć miasto, a miłość młodej dziewczyny nie przerywa swego lotu.
Doniosłość miłości rzadko jest natychmiast rozpoznawana, następuje to dopiero o wiele później.
Dopełnieniem wszystkich naszych dzieł jest miłość.
Dopiero żyć zaczniesz, gdy umrzesz kochając.
Doskonałością w miłości jest posiadanie.
Doświadczenie jest sumą naszych rozczarowań.
Doświadczenie płynące z naszych błędów czyni nas lepszymi.
Doświadczenie płynące z naszych błędów czyni nas lepszymi.
Dotknęłam kiedyś miłości, miała smak gorzki jak filiżanka ciemnej kawy.
Dozgonną miłość trzeba przeżyć kilkakrotnie. Chodzi o to, by można było porównywać.
Droga prawdziwej miłości nigdy nie jest gładka.
Drogą miłości zajdziesz najdalej.
Dusza kobieca jest bliska miłości; żyje nią jak najodpowiedniejszą dla siebie manną.
Dusza nie ma prawa do miłości, zanim nie zacznie kochać; otrzymuje miłość, kiedy ma miłość.
Dzieci bardziej od dorosłych potrzebują pewności, że są kochane przez tych, którzy mówią, że je kochają.
Dzień miłości krótki jest, gdy miłość gaśnie.
Dzięki miłości człowiek może rozwiązać generalny problem ludzkiego istnienia — przezwyciężyć uczucie osamotnienia.
Dzięki miłości człowiek może rozwiązać generalny problem ludzkiego istnienia - przezwyciężyć uczucie osamotnienia.
Dzięki miłości jeden dzień może być perłą, a wiek cały może nic nie znaczyć.
Dzisiaj miłość jest ogniem przytłumionym podczas gdy nadzy ludzie umierają z zimna ściskając chciwymi palcami kawałki rzeczy, które upierają się ciągle nazywać miłością.
Dziwne uczucie ta miłość - nie może się zrodzić bez szacunku, a jednak go przeżywa.
Egzamin z miłości zdaje się najlepiej pod nieobecność ciała pedagogicznego.
Ekstrakt miłości — zaczynamy od komplementowania, a kończymy na analizowaniu.
Fałszywa miłość jest gorsza niż prawdziwa nienawiść.
Gdy bieda staje przed drzwiami, miłość wyskakuje przez okno.
Gdy bieda wejdzie drziami, miłość uleci oknem.
Gdy jesteśmy zazdrośni, przekonujemy się, że kochamy, tak jak przekonujemy się, że żyjemy, kiedy nas coś boli.
Gdy kochasz - cały świat ci się odsłania.
Gdy kogoś kochasz, jesteś jak stworzyciel świata - na cokolwiek spojrzysz, nabiera to kształtu, wypełnia się barwą, światłem. Powietrze przytula się do ciebie, choćby był mróz, a ty masz w sobie tyle radości, że musisz ją rozdawać wokoło, bo się w tobie nie mieści.
Gdy miłość bliźniego przynosi ci radość, to miłość przestała już być cnotą.
Gdy miłość była wielka, starczało nam łoże na szerokość klingi miecza, kiedy zmalała - łoże na sześćdziesiąt łokci nie jest za szerokie.
Gdy miłość cię woła, idź za jej głosem, choćby cię wiodła po ostrych kamieniach. Uwierz miłości, gdy mówi do ciebie, choćby jej wołanie rozwiało sny twoje, choćby jej wicher połamał twoje gałęzie.
Gdy miłość kimś zawładnie, to przemienia go w to, co miłuje.
Gdy miłość otwiera świat, otwiera go nawet nieszczęśliwa.
Gdy miłość zagnieździ się w sercu człowieka, staje się on jak dziecko, które nic nie rozumie.
Gdy miłość zdenerwujesz, każdy grzech jest ciężki.
Gdy nie stać nas na miłość, stać nas zawsze na zazdrość.
Gdy serce raz zostało zdobyte, rozum wyrzucono za drzwi.
Gdy się raz zapuściłeś aż do kolana, to masz już niedaleko.
Gdy szczerze kochamy jakąś osobę, szukamy przyjemności w zadowoleniu i szczęściu tej osoby.
Gdy tylko miłość między nami jest czymś uzgodnionym, pewnym, stygnie jak na twardo, przestaje być miłością.
Gdyby miłość nie była tak ślepa, na niejedno musiałaby przymrużyć oczy.
Gdyby zabrano nam wszystkie uciechy tego świata i pozostałaby tylko miłość, warto byłoby żyć.
Gdybyśmy kochali tych jedynie, którzy nigdy nie upadną, to byłaby sprawiedliwość tylko, a przecież ponad sprawiedliwością góruje miłość. Uznajemy najlepszych, ale indywidualnym uczuciem kochamy tych dopiero, dla których w naszej duszy jest wsparcie na wszelką słabość, uzupełnienie na wszelki niedostatek.
Gdzie miłości tak mało, że się nie jednoczą, tam trzeba w nienawiści trzeciego człowieka.
Gdzie nie ma miłości, tam kobiety nie ma.
Gdzie nie ma miłości, tam wszystkie zasoby cnót są bezużytecznym stosem kamieni.
Gdzie nie ma szczerości, tam nie ma miłości.
Geografia miłości nie polega na dostrzeganiu tylko dwóch półkul.
Głód gasi miłość, a jeżeli nie głód, to czas.
Gniew kochających jest odnowieniem miłości.
Gniew kochanków - odnowa miłości.
Granie w bilard jest znakiem zmarnowanej młodości.
Gromadzić w sobie miłość oznacza szczęście, gromadzić nienawiść to klęska.
Higiena i miłość nigdy nie będą w zgodzie, albowiem pierwsza poleca owoce dojrzałe, a druga ich nie znosi.
Higiena i miłość nigdy nie będą w zgodzie, albowiem pierwsza poleca owoce dojrzałe, a druga ich nie znosi.
I ciebie, i mnie stworzono do wielkich rzeczy. Nie stworzono nas byśmy przeszli przez życie bez celu. A ową wielką rzeczą jest kochać i być kochanym.
I nie miłować ciężko, i miłować. Nędzna pociecha.
I wielkim ludziom historia nie odmawia miłości.
Ilekroć kochamy, zawsze kochamy tak, jak po raz pierwszy. Każda nowa miłość zwiększa siłę naszych namiętności.
Im bardziej wzrasta w nas miłość, tym każda czynność zewnętrzna staje się bardziej wewnętrzna.
Im dłużej pozwala się kobiecie tęsknić, tym bardziej rośnie miłość..
Im mniej dóbr będziecie mieli, tym więcej będziecie mogli oddać, im więcej posiadacie, tym mniej oddacie. Jeśli więc będziecie prosić w modlitwie proście o odwagę i dawajcie z siebie, dawajcie aż do bólu. Ten rodzaj dawania nazywamy miłością.
Im większa jest miłość, tym banalniejsze są jej przejawy.
Impotenci rozpuszczają wieści o kryzysie miłości.
Istnieją smutni ludzie młodzi, dlatego że w miłości zawsze trudno sobie poradzić i zawsze się trochę oberwie. Im wcześniej, tym lepiej.
Istnieje tylko jeden oryginał miłości, ale tysiąc różnych kopii.
Istnieje tylko jeden oryginał miłości, ale tysiąc różnych kopii.
Istnieje tylko jeden oryginał miłości, ale tysiąc różnych kopii.
Istnieje tylko jeden oryginał miłości, ale tysiąc różnych kopii.
Istnieje tylko jeden oryginał miłości, ale tysiąc różnych kopii.
Istnieje tylko jedna miłość ale istnieje tysiąc jej rozmaitych kropel.
Istnieje tylko jedna siła, która może od wewnątrz osłabiać egoizm — to miłość, a przede wszystkim miłość płciowa.
Istnieje wiele rodzajów modlitwy, bo miłość można na różne sposoby wyrazić.
Istnieje wiele rodzajów modlitwy, bo miłość można na różne sposoby wyrazić.
Istnieje wiele rodzajów modlitwy, bo miłość można na różne sposoby wyrazić.
Istnieje wiele rodzajów modlitwy, bo miłość można na różne sposoby wyrazić.
Istnieje wiele rodzajów modlitwy, bo miłość można na różne sposoby wyrazić.
Istniejemy przez miłość, miłością jesteśmy.
Istotą miłości jest teraźniejszość.
Istotną cechą miłości jest wiara, że będzie trwać wiecznie.
Jak ciebie kocham? Pozwól niech wyliczę. Kocham głęboko, daleko, jak zbiec potrafi dusza, gdy nie musi wlec Dawnych pęt, po kres bytu i łaski najwyższej.
Jak miłość nie ma być lekka, kiedy jej królowa dwoma tylko jeździ gołąbkami.
Jak myśmy żyli, ty i ja, na świecie, nim przyszła miłość? Czy ssąc ze słońcem z mlekiem radość, jak maleńkie dzieci? Czy chrapiąc w grocie siedmiu braci śpiących?
Jak spokojne jezioro zaprasza cię, byś je oglądał, ale jego ciemne zwierciadło zabrania ci patrzeć na dno - tak tajemnicze źródło miłości, biorąc swój początek w miłości Boga, zabrania ci patrzeć na swe dno.
Jak trudno jest miłować - ale jak warto jest miłować!
Jaka miłość - taki człowiek.
Jaka miłość - taki człowiek.
Jaka to oszczędność czasu zakochać się od pierwszego wejrzenia.
Jakie to szczęście, że życie nie składa się z samej tylko miłości - byłoby zbyt okrutne.
Jakże silna jest miłość po przejściu ogniowego chrztu Cierpienia.
Jakże jest ważne zdać sobie sprawę, że miłość, aby była prawdziwa, musi boleć.
Jakże piękne byłoby życie bez miłości. Takie spokojne i ciche, i jakże nudne.
Jakże silna jest miłość po przejściu ogniowego chrztu cierpienia.
Jeden krótki rok miłości jest lepszy niż całe długie życie w samotności.
Jeden ze znajomych skarżył się: - Moja żona mówi, mówi i mówi, ale nie mówi tego co mówi.
Jeden ze znajomych skarżył się: - Moja żona mówi, mówi i mówi, ale nie mówi tego co mówi.
Jedna kropla miłości jest więcej warta niż ocean dobrych chęci i rozumu.
Jedna kropla miłości jest więcej warta niż ocean dobrych chęci i rozumu.
Jednak istnieją w życiu sprawy, które - bez względu z której strony byśmy na nie patrzyli - są zawsze tak samo ważne dla wszystkich. Miłość jest jedną z nich.
Jedną z cech miłości jest krańcowa wrażliwość na widok twarzy podobnych do twarzy ukochanego kobiety, i odkrywanie jej w twarzach nieznanych.
Jedno jest w życiu szczęście - kochać i być kochanym.
Jednocześnie kochać i zachować rozsądek, to nie jest dane nawet Jowiszowi.
Jedyna miłość, która nas nigdy nie zdradzi, to miłość własna.
Jedyną miarą miłości jest miłość bez miary.
Jedyną prawdziwą radość na ziemi osiąga się przez wydostanie się z więzienia naszego samolubnego "ja" i połączenie się przez miłość z Życiem.
Jedyną różnicą między kaprysem a wieczną miłością jest to, iż kaprys trwa trochę dłużej.
Jedyną rzeczą, której przybywa, kiedy się ją rozdaje pełnymi garściami, jest miłość.
Jedyną rzeczą, zdolną uświęcić małżeństwo jest miłość. Jedynym prawdziwym małżeństwem jest to, które uświęca miłość.
Jedynie dwie rzeczy czynią nas szczęśliwymi: wiara i miłość.
Jedynie miłość nadaje sens życiu. Dlatego im bardziej zdolni będziemy do miłości i dawania siebie innym, tym bardziej sensowne będzie nasze życie.
Jedynie miłość nadaje sens życiu. Dlatego im bardziej zdolni będziemy do miłości i dawania siebie innym, tym bardziej sensowne będzie nasze życie.
Jedynie miłość rozumie tajemnicę: innych obdarować i samemu przy tym stać się bogatym.
Jest jedna miłość, która nie liczy na wzajemność, nie szczędzi ofiar, płacze a przebacza, odepchnięta wraca - to miłość macierzyńska.
Człowiek święty jest równie jak Stwórca bogaty, bo Stwórca z nim podziela wszystkie swoje światy.
Człowiek może i powinien całym sercem cieszyć się swoim życiem. Jest ono przecież dobrym, Bożym darem, który stał się jego udziałem. Lecz trzeba pomyśleć także o tym, że nie mamy tutaj stałego miejsca i że wszelka wspaniałość tej ziemi, szczególnie bogactwo i sława, są przemijające.
Człowiek jest stworzony z miłości i do miłości.
Człowiek nie jest aniołem ale winien być istotą kulturalną.
Człowiek, który porusza się w tłumie, nie dojdzie dalej niż inni. Ten, który chodzi samotnie, może znaleźć się tam, gdzie nikogo przed nim nie było.
Człowiek nie potrafi ani cierpieć, ani być długo szczęśliwym. Nie jest więc zdolny do niczego co się liczy.
Człowiek to jedyne stworzenie, które stara się być kimś innym.
Człowiek szczęśliwy jest zbyt zadowolony z teraźniejszości, by oddawać się zanadto rozmyślaniom o przyszłości.
Człowiek zwykle unika przypisywania mądrości innym, chyba że chodzi o wrogów.
Człowiek nie musi być aniołem, by zostać świętym.
Człowiek, który nic nie wie, posiada odwagę; ten, który dużo wie - strach.
Człowiek głupi jest bliskim krewnym zwierzęcia, bo równie jak ono nie ma żadnych wątpliwości.
Człowiek to efemeryda budząca się na chwilę do życia.
Człowiek jest uczuciem, cierpienie jest jego nauczycielem.
Człowiek uczony widzi sercem i umysłem — nieuk widzi jedynie oczami.
Biedny brylancik z człowieka, bo w sam płacz jest oprawny; kiedy się rodzi, to on płacze, a kiedy umiera, to za nim płaczą.
Człowiek uciążliwy to taki, który mówi, kiedy chce, abyś słuchał.
Człowiek jest jedyną istota w przyrodzie zdolną do bezinteresownego świństwa.
Człowiek jest lepszy aniżeli jego własne czyny.
Człowiek nie może tak rzucać kamieniem, żeby nie trafić w Boga.
Człowiek pełny musi znać zarówno ostrość logiki, jak ostrość koszmaru.
Cały świat zwierzęcy jest pasożytem roślinnego.
Cały świat zwierzęcy jest pasożytem roślinnego.
Człowiek ambitny może obejść się bez małych sukcesów.
Człowiek jest istotą kruchą: wystarczy odrąbać mu głowę, żeby przestał żyć.
Człowiek ambitny może obejść się bez małych sukcesów.
Człowiek jest istotą kruchą: wystarczy odrąbać mu głowę, żeby przestał żyć.
Człowiek jest zawsze sam w swoim bólu.
Człowiek kierujący się tylko rozsądkiem, myli się najczęściej.
Człowiek ma po to uszy, aby się śmiać od uch do ucha.
Człowiek jest jak gramofon z paroma płytami. Szybko jesteś nimi znudzony; a jednak musisz siedzieć przy stole, gdy ten odgrywa je dla każdego nowego gościa.
Człowiek jest zawsze sam w swoim bólu.
Człowiek kierujący się tylko rozsądkiem, myli się najczęściej.
Człowiek ma po to uszy, aby się śmiać od uch do ucha.
Człowiek najczęściej traktuje życie jak deszcz; czeka aż do momentu, w którym się skończy.
Człowiek najgłośniej wydziera się w pieluszkach. Potem stopniowo spuszcza z tonu.
Człowiek nie potrzebuje żadnej religii, gdy nie ma problemów.
Człowiek musi być zimny lub gorący, nigdy letni, obojętny na wszystko.
Człowiek najczęściej traktuje życie jak deszcz; czeka aż do momentu, w którym się skończy.
Człowiek najgłośniej wydziera się w pieluszkach. Potem stopniowo spuszcza z tonu.
Człowiek nie potrzebuje żadnej religii, gdy nie ma problemów.
Człowiek szczęśliwy to taki, który chce tego, czego nie ma.
Człowiek uczciwy, to ktoś z kim można grać w szachy przez telefon.
Człowiek uczy się przez całe życie, z wyjątkiem lat szkolnych.
Człowiek szczęśliwy to taki, który chce tego, czego nie ma.
Człowiek uczciwy, to ktoś z kim można grać w szachy przez telefon.
Człowiek uczy się przez całe życie, z wyjątkiem lat szkolnych.
Człowiek z talentem jest biedny. Trzeba mu pomóc.
Człowiek znacznie więcej wie, niż rozumie.
Człowiek, którego nic szczerze nie zajmuje, zdolny jest do wszystkiego.
Człowiek z talentem jest biedny. Trzeba mu pomóc.
Człowiek znacznie więcej wie, niż rozumie.
Człowiek, którego nic szczerze nie zajmuje, zdolny jest do wszystkiego.
Człowiek, który nikogo nie lubi, szczęśliwszy jest niż ten, którego nikt nie lubi.
Człowiek, który wie, że jest głupcem, nie jest taki głupi.
Człowiek, który nie potrafi kochać, zatracił już swoje człowieczeństwo.
Człowiek, który nikogo nie lubi, szczęśliwszy jest niż ten, którego nikt nie lubi.
Człowiek, który wie, że jest głupcem, nie jest taki głupi.
Człowiek, który zamierza popełnić jakiś nieludzki czyn, usprawiedliwia się, mówiąc: "Jestem w końcu tylko człowiekiem".
Często dar jest niewielki, ale skutek z niego ogromny.
Człowiek, który zamierza popełnić jakiś nieludzki czyn, usprawiedliwia się, mówiąc: "Jestem w końcu tylko człowiekiem".
Często dar jest niewielki, ale skutek z niego ogromny.
Być człowiekiem - to właśnie być odpowiedzialnym.
Człowiek na ziemi jest celem dla ukrytych strzelców.
Człowiek tym jest większy, im jest bardziej sobą.
Czekam na drugie, poprawione wydanie człowieka.
Człowiek jest obywatelem świata.
Człowiek przeniósł wszystkie cierpienia i męki do piekła, dla nieba nie pozostało już nic poza nudą.
Człowiek jest z natury zwierzęciem politycznym.
Człowiek wykształcony i nieuk tak różnią się od siebie, jak żywy i martwy.
Człowiek [. . . ] stworzenie towarzyskie.
Absurdem jest żądać od człowieka, aby nigdy się nie zmieniał.
Człowiek jest tęsknotą Boga, jest celem Jego miłości.
Człowiek nie może niczego nauczyć drugiego człowieka. Może mu tylko dopomóc wyszukać prawdę we własnym sercu, jeżeli ją posiada.
Człowiek, tak jak nie może sam siebie stworzyć, tak nie może sam siebie uszczęśliwić.
Człowiek nie jest istotą, którą tworzy potrzeba, lecz istotą, którą tworzy pragnienie.
Człowiek mądry więcej uczy się od swoich wrogów, niż głupiec od przyjaciół.
Człowiek pada, lecz sztandar powiewa.
Człowiek jest tylko trzciną, najwątlejszą w przyrodzie, ale trzciną myślącą.
Człowiek nie jest ani aniołem, ani bydlęciem, nieszczęście w tym, iż kto chce być aniołem, bywa bydlęciem.
Człowiek nie ma władzy nawet nad własnym życiem.
Człowiek stworzony jest na to, by szukać prawdy, a nie by ją posiadać.
Człowiek to trzcina myśląca.
Człowiek prawdziwie wielki jest tak wielki, że musi się ugiąć przechodząc przez bramę śmierci.
Człowiek w innych ludziach to właśnie jest dusza ludzka.
Człowiek, który nie jest wolny, zawsze idealizuje swoją niewolę.
Człowiek hołduje chętniej dobru niźli złu, ale warunki nie sprzyjają mu.
Człowiek, który przerywa swój sen, staje się przede wszystkim igraszką swojej pamięci.
Charakter człowieka najlepiej się ujawnia w chwilach podniecenia.
Człowiek, który stoi twardo obiema nogami na ziemi... nie może zdjąć spodni
Człowiek istota nieznana.
Człowiek dobry będzie się doskonalił, zły stawał się coraz gorszy, bo występek, cnota i czas nigdy nie stoją w miejscu.
Człowiek obdarowany został mową tylko po to, by ukrywać swoje myśli.
Człowiek, który przysparza kłopotów innym, sam sobie też stwarza problemy.
Człowiek jest obecny tylko wtedy, gdy inni to zauważają.
Człowiek jest jedynym zwierzęciem, które kładzie się spać, kiedy nie jest śpiące i wstaje kiedy jest senne.
Człowiek umiera zawsze na końcu swojego życia.
Biada temu, o kim mówią za wiele.
Człowiek jest sztuki królem, sztuka kształtem jego woli.
Człowiek wyższy bywa zawsze pokornym, w granicach Swej wiedzy rozbiera i sądzi, ale poza tymi granicami zawiesza sąd i czeka.
Człowiek, który wie Jak", zawsze znajdzie pracę, człowiek, który wie „dlaczego", będzie jego szefem.
Człowiek, który przenosi góry, musiał zaczynać od kamieni.
Człowiek musi wołać do Boga i nazywać Go ojcem tak długo, aż Bóg stanie się mu rzeczywiście ojcem.
Człowiek może na różne sposoby służyć zbawieniu innych ludzi.
Człowiek jest istotą agresywną — z wyjątkiem niektórych gryzoni żaden inny kręgowiec nie zabija z taką konsekwencją i upodobaniem osobników swojego gatunku.
Człowiek rozumny jest rządcą języka. Bez woli jego nic z ust nie wynika.
Człowiek celem samym w sobie.
Biologiczna słabość człowieka warunkuje kulturę ludzką.
Człowiek tylko wówczas jest szczęśliwy, kiedy interesuje się tym, co tworzy.
Człowiek nigdy nie jest uodporniony. Może się tylko do wielu rzeczy przyzwyczaić.
Człowiek nie może uciec przed własnymi osiągnięciami. Nie ma wyboru: musi przyjąć warunki swego własnego życia.
Człowiek nie jest stworzony do klęski. [. . . ] Człowieka można zniszczyć, ale nie pokonać.
Człowiek nie mądrzeje na starość, ale staje się ostrożny.
Często cierpienia dają ludziom pouczenie.
Bydląt wiele, ludzi mało.
Czerwone maki na Monte Cassino Zamiast rosy piły polską krew. I wszystkie maki na Monte Cassino Czerwieńsze będą, bo z polskiej wzrosną krwi.
Człowiek, jeżeli nie uwzględni Boga, pozostaje dla samego siebie pytaniem bez odpowiedzi.
Człowiek jest taką samą cząstką Kosmosu jak kamień, pies, ryba, stół.
Człowiek zużywa dziś na wszystko mniej czasu i więcej pieniędzy, i właśnie to nazywa się u nas postępem.
Człowiek nie może żyć bez nieustannej ufności w coś niezniszczalnego.
Człowiek dopiero wtedy wyznaje Bogu miłość, gdy zdolny jest wyznać, że wszystko dotąd w jego życiu było brakiem miłości.
Być człowiekiem znaczy: każdego dnia starać się być lepszym.
Człowiek wielki jest wielkim przez zakres swobody, jaki pozostawia swym żądzom i przez jeszcze większą moc, która te wspaniałe potwory umie ujarzmić.
Człowiek, który czeka na odmianę losu, może zacząć od zakasania rękawów.
Człowiek rozsądny dostosowuje się do otoczenia, nierozsądny próbuje naginać otoczenie do swoich potrzeb. Więc postęp zawdzięczamy nierozsądnym.
Człowiek rozsądny dostosowuje się do świata. Człowiek nierozsądny usiłuje dostosować świat do siebie. Dlatego wielki postęp dokonuje się dzięki ludziom nierozsądnym.
Błogosławiony człowiek, który nie mając nic do powiedzenia, powstrzymuje się od udowodnienia tego faktu.
Chciałbym spotkać człowieka, który wymyślił seks, żeby zobaczyć, nad czym teraz pracuje.
Człowiek jest istotą między przepaściami.
Człowiek upodabnia się do tego, co je. Wystarczy przyjrzeć się rzeźnikom. Prawie wszyscy mają głowy jak pasztet.
Człowiek nie może żyć, nie wiedząc, po co żyje.
Czerp radość z porządnego wykonania drobnych czynności.
Człowiek mądry posiada przewagę nad innymi nie tyle w wybieraniu rzeczy dobrych, co w unikaniu rzeczy złych.
Człowiek winien tyleż wysiłku dać w upraszczanie swego życia, ile go daje w komplikowanie.
Człowiek, który nie ma nic do powiedzenia, troszczy się bardzo o to, w jakiej formie to powiedzieć.
Człowiek „wykształcony"jest to człowiek zewsząd od istoty rzeczy oddzielony mgłą i chmurami cudzych pojęć, tak nieraz gęstymi, że ani jeden promień się nie przedrze.
Część czegoś, co by go przerastało, jest człowiekowi niezbędna.
Człowiek nie znosi w innych przede wszystkim wad własnych.
Charakter człowieka ujawnia się najwyraźniej i nąjczyściej, kiedy człowiek zostanie odsunięty od swego codziennego otoczenia i postawiony przed czymś nowym.
Człowiek, który zawierzył wyłącznie swemu rozumowi, łatwo ulega systemom. Zawsze jest skłonny nie ufać swoim instynktom.
Człowiek, który stale jest poważny i nie pozwala sobie na chwilę wytchnienia i zabawy, zwariuje w końcu, wcale o tym nie wiedząc.
Człowiek, który nieobeznany jest z wiedzą astrologii, zasługuje raczej na miano błazna, aniżeli lekarza.
Człowiek to psie wyobrażenie boga.
Człowiek nie jest ani dobry, ani zły.
Człowiek, który dwa razy w życiu się kaja, jest strasznym obłudnikiem.
Człowiek jest kowalem własnego szczęścia. Pewno dlatego tak często znajdujemy się między młotem a kowadłem.
Człowiek niezwykle roztargniony w kółku swych podwładnych nigdy takim nie bywa wobec ludzi wyżej postawionych.
Człowiek to stworzenie towarzyskie — zgodzi się czasem na samotność, ale nie zniesie, gdy nikt nie podziela jego zdania.
Człowiek przeciętny.
Człowiek zaczyna być człowiekiem wtedy, gdy przestaje jęczeć i przeklinać aby zacząć szukać prawdy, która rządzi jego życiem.
Człowiek genialny nie popełnia żadnych omyłek. Jego błędy są dobrowolne i stają się wrotami odkryć.
Człowiek mógłby żyć samotnie przez całe życie. Ale chociaż sam mógłby wykopać swój własny grób, musi mieć kogoś, kto go pochowa.
Człowiek jest wielki nie przez to, co ma, nie przez to, kim jest, lecz przez to, czym dzieli się z innymi.
Człowiek nie jest tylko sprawcą swoich czynów, ale przez te czyny jest zarazem w jakiś sposób "twórcą siebie samego".
Człowiek nie może żyć bez miłości. Człowiek pozostaje dla siebie istotą niezrozumiałą, jego życie jest pozbawione sensu, jeśli nie objawi mu się Miłość, jeśli nie spotka się z Miłością, jeśli jej nie dotknie i nie uczyni w jakiś sposób swoją, jeśli nie znajdzie w niej żywego uczestnictwa.
Człowiek szuka miłości, bo w głębi serca wie, że tylko miłość może uczynić go szczęśliwym.
Człowiek nie może pozbyć się cierpienia i nie wie nawet, czy po śmierci będzie od niego wolny.
Człowiek wie, że umiera, nie wie gdy się rodzi, nieprawda, że reszta całość jest milczeniem.
Człowiek bez cnoty, uroda bez serca, serce bez siły — za nic nie stoją.
Człowiek jest, jak ta czapla: ma nogi w błocie, a radości niewiele.
Człowiek jest stworzony do twórczości.
Człowiek planuje, a knajpa plany psuje.
Człowiek rodzi się wolny, ale potem zewsząd krępują go łańcuchy.
Człowiek, który się zastanawia jest zwierzęciem wynaturzonym.
Człowiek nie jest nigdy tak piękny, jak wtedy, kiedy prosi o przebaczenie czy kiedy sam przebacza.
Człowiek może był kiedyś dobry, ale z pewnością było to bardzo dawno.
Człowiek to byt, który aspiruje do bycia Bogiem. Być człowiekiem to dążyć do bycia Bogiem, albo jeśli kto woli, człowiek w sposób fundamentalny pragnie bycia Bogiem.
Człowiek jest obywatelem dwóch światów. Wchodząc na drabinę Darwina, drabinę ewolucji biologicznej, zszedł równocześnie z drabiny Jakuba - drabiny duchowego pochodzenia od Boga.
Człowiek niech będzie człowiekiem! Niech tworzy swój stan wedle tego, co uważa za najlepsze!
Człowiek jest wolny jak ptak w klatce: może się poruszać tylko w pewnych granicach.
Człowiek myli się tak długo, jak długo do czegoś dąży.
Charakter człowieka najlepiej określa się przez to, co uznaje on za śmieszne.
Człowiek niech będzie szlachetny, pomocny bliźnim, dobry! Bo tylko wtedy jest inny od wszystkich znanych nam istot.
Człowiek wiecznie tęskni za tym, czym nie jest.
Człowiek, który nie ma nic do stracenia, bywa groźny.
Człowiek, by stać się doskonałym, powinien często się zmieniać.
Człowiek rzadko myli się dwa razy na ogól trzy albo więcej.
Człowiek we własnym opakowaniu to mała paczka.
Człowiek najprawdopodobniej rodzi się z długiem, którego nigdy nie może spłacić, niezależnie od tego, jak bardzo się stara, bo dług ten ciągle rośnie. Człowiek zawsze zawdzięcza coś innym. Jeśli zignoruje ten dług, to powoli zatruwa sobie duszę. Jeśli zaczyna go spłacać, to w rezultacie powoduje tylko zwiększenie zadłużenia. Ale to, co potrafi dać, jest miarą jego człowieczeństwa.
Człowiek jest żyjącą niewystarczalnością.
Człowiek nie jest „res cogitans", lecz „res dramatica", istnieje nie dlatego że myśli, lecz myśli, dlatego że istnieje.
Człowiek nie jest żadną rzeczą, lecz dramatem.
Człowiek nie ma natury, lecz ma... historię.
Człowiek nie ma natury, ma tylko... historię.
Człowiek potrzebuje drugiego człowieka więcej niż chleba i wody.
Człowiek jest zdumiewający, ale arcydziełem nie jest.
Człowiek, który się rodzi, wpada w marzenie, jak się wpada do morza. Jeśli usiłuje się wydostać w powietrze, jak robią niedoświadczeni, topi się. Nie! mówię panu! Jedyny sposób to nieszczęsnemu żywiołowi się poddać i wysiłkami rąk i nóg sprawić, że głębokie, głębokie morze człowieka utrzyma. Więc pan mnie pyta: jak być?
Człowiek, który się modli, to ten, który inaczej mówi.
Człowiek nigdy nie pozbędzie się tego, o czym milczy.
Człowiek woli patrzeć przez dziurkę od klucza niż przez lunetę.
Człowiek nie wytworzył sobie jeszcze ideału, za który by było warto umierać, ale lubi w ogóle za coś umierać. I to jest na razie najlepsze.
Często dajemy naszym dzieciom to, czego nam brakowało.
Człowiek dobre wypowiada słowa, ale nie zawsze ten, kto dobre powiedział słowo, jest cnotliwy.
Człowiek potyka się o kretowiska, nie o góry.
Człowiek szlachetny nie szafuje obietnicami, lecz czyni więcej niż przyrzekł.
Brakujące ogniwo między małpą a człowiekiem cywilizowanym, to właśnie jesteśmy my!
Człowiek jest modelem świata.
Człowiek dowie się, że nigdy nie umrze dopiero wówczas kiedy zrozumie, że nigdy się nie narodził.
Człowiek dumny wszystkie siły umysłu skupia na tym, żeby utwierdzić się w przekonaniu, że jest lepszy od innych. To nie może być prawdą. I dlatego im dumniejszy człowiek, tym więcej w nim kłamstwa.
Człowiek stosujący przemoc jest większym niewolnikiem od tego, który cierpi z jej powodu.
Człowiek wymyślił mowę, by zaspokoić swą potrzebę skarżenia się.
Człowiek jest tym, co zje.
Człowiek jest tym, czym jest.
Człowiek, który osiągnął sukces, nigdy nie wie, czy jest kochany dla samego siebie.
Człowiek na starość przypomina emerytowanego aktora, który siedzi na widowni i smętnie spogląda jak jego ulubione role gra kto inny.
Często cytuję samą siebie. Dodaje to pieprzu mojej konwersacji.
Cały świat i wszystko na nim jest piękne, ale najpiękniejsza jest kochająca kobieta.
Człowiek! [. . . ] to brzmi dumnie!
Chrystus, kiedy chciał wychowywać ludzi, stał się człowiekiem. Jeśli chcemy wychowywać dzieci, to musimy się stać także dziećmi.
Człowiek jest dla człowieka pierwszą rzeczywistością.
Człowiek jest biedny i słaby, i nic zupełnie nie znaczy. Płynie się tygodniami i tygodniami człowiek się dręczy. Potem jest port i wszystko, czego człowiek pragnął, okazuje się po prostu śmieszne, okazuje się, że i bez tego można żyć doskonale. A potem znów się płynie.
Człowiek jest tajemnicą, z tajemnicy przybywa i w tajemnicę odchodzi.
Człowiek pragnący czegoś dokonać nie może być krytykiem i historykiem swoich czynów.
Człowiek nie plewa, wiatr go nie wydmucha.
Człowiek nigdy nie ogląda się na to, co zrobione, ale na to patrzy, co ma przed sobą do zrobienia.
Człowiek ma zawsze wolny czas, gdy potrafi się czymś zająć; tylko ludzie, którzy nic nie robią, nie mają nigdy czasu.
Człowiek czyni wiele, aby go kochano. Uczyni wszystko, aby mu zazdroszczono.
Człowiek jest jedynym zwierzęciem, które czerwieni się i ma ku temu powody.
Człowiek jest jedynym zwierzęciem, które rumieni się ze wstydu — i ma ku temu powody.
Człowiek nie może się czuć dobrze bez uznania dla samego siebie.
Człowiek pozbawiony złych nawyków może mieć gorsze.
Człowiek jest nie tylko tym, czym się wykazuje w swoich czynach i słowach, lecz również tym, o czym marzy w swoich tęsknotach.
Człowiek jest najbardziej nieudanym zwierzęciem w przyrodzie.
Być człowiekiem - to dostateczny powód, żeby być nieszczęśliwym.
Człowiek zdrowy ma zawsze mnóstwo rad dla chorego.
Człowiek mądry widzi tylko tyle, ile powinien, a nie wszystko, co może zobaczyć.
Człowiek, który dla interesu poświęca swój honor, traci i swój honor, i swój interes.
Człowiek jest odkryciem niedawnym, jak wykaziije bez trudności archeologia naszego myślenia. Wykazuje też ona możliwość jego rychłego kresu.
Czerp z innych, ale nie kopiuj ich. Bądź sobą.
Człowiek jeśli zamierza żyć bez życia i kochać bez miłości, jest szaleńcem.
Człowiek wchodzi w głąb siebie samego, zwraca się ku sobie, sobą się staje w bólu.
Człowiek to taka istota, która dopiero wtedy weźmie się do czegoś, gdy wie, że jutro przyjdzie mu umrzeć.
Człowiek godzi się na to, iż może być złym, ale nikt nie godzi się być śmiesznym.
... człowiek przywiązuje się do rzeczy, którymi jest ustawicznie zajęty...
...człowiek lubi wprowadzać gdzie indziej to, co posiada u siebie...
Człowiek pobożny i ateusz mówią wciąż o religii; jeden mówi o tym, co kocha, drugi o tym, czego się lęka.
Człowiek wyrzeka się swoich błędów najpóźniej jak może.
Człowiek wyrzeka się swych błędów najpóźniej, jak może.
Człowiek, ta gibka istota, poddająca się w społeczności myślom i wpływom cudzym, zarówno zdolny jest poznać własną naturę, kiedy mu ją ktoś ukaże, jak stracić jej poczucie, kiedy mu się ją ukrywa.
Człowiek jest delikatną maszyną, łatwo ulega rozregulowaniu.
Cynikiem nazywamy takiego człowieka, co zna cenę wszystkich rzeczy, a nie zna wartości żadnej z nich.
Człowiek jest najmniej sobą, gdy przemawia we własnym imieniu. Daj mu maskę, a powie ci prawdę.
Człowiek może wierzyć w rzeczy niemożliwe, lecz nigdy w nieprawdopodobne.
Człowiek naprawdę posiada tylko to, co jest w nim.
Człowiek nigdy nie będzie dość ostrożny przy wyborze wrogów.
Człowiek, który umie żyć w harmonii z samym sobą jest szczęśliwy.
Człowiek, na którym pochlebstwo robi wrażenie jest człowiekiem bezbronnym.
Człowiek, który coś znaczy, żyje w taki sposób, że jego życie jest poświęceniem dla jego idei.
Człowiek poważny ma mało pomysłów. Człowiek pomysłowy nigdy nie jest poważny.
Człowiek, gdy czuje się dobrze, to uważa, że mu się to należy od natury, każde zaś cierpienie ma za niesprawiedliwość, której od niej doznaje.
Człowiek, który w każdym momencie swego istnienia szuka z konieczności szczęścia, musi, o ile jest rozsądny, oszczędzać przyjemności i odmawiać sobie tych, które mogłyby się zamienić w cierpienie.
Człowiek człowiekowi wilkiem.
Człowiek jest: dla przeszłości - historykiem, dla przyszłości - poetą, dla teraźniejszości - komediantem.
Człowiek jest miarą wszechrzeczy.
Człowiek jest językiem Boga.
Człowiek ma w sobie milczenie morza, zgiełk ziemi i muzykę powietrza.
Człowiek jest złotą niemożliwością. Linia, po której musi stąpać, nie jest szersza od włosa.
Człowiek zrobił pewien użytek ze swej inteligencji — wynalazł głupotę.
Człowiek zdolny jest do czynów przekształcających wyobraźnię. Jego umysł wytycza szlaki przez Galaktykę Absurdu.
Człowiek zobowiązany jest zdawać rachunek sumienia tylko przed swoim sumieniem, choćby nie raz, a sto zaprzeczał sam sobie, nim zdobędzie pewność o słuszności swej sprawy.
Człowiek jest jedynym zwierzęciem, które pozostaje w przyjacielskich stosunkach z tymi, których zamierza zjeść, zanim tego dokona.
Człowiek, który pierwszy cisnął obelgę zamiast kamienia, był twórcą cywilizacji.
Człowiek jest tylko tchnieniem i cieniem.
Człowiek zawsze czuje się czymś więcej niż tym, co osiągnął, więc cokolwiek by osiągnął, w niczym nie może znaleźć ukojenia, zadowolenia, szczęścia.
Człowiek na próżno obawia się snów, najstraszliwszy sen jest niczym wobec życia.
Budujcie mosty od człowieka do człowieka, oczywiście zwodzone.
Czas robi swoje. A ty człowieku?
Człowiek - persona non grata.
Człowiek - produkt uboczny miłości.
Człowiek ma jeszcze tą wyższość nad maszyną, że umie się sam sprzedać.
Człowiek we własnym życiu gra zaledwie mały epizod.
Człowiek z człowiekiem prowadzi od wieków jeden monolog.
Człowiek z człowiekiem się nie zejdzie, ale góra z górą zawsze.
Bo czymże się różni człowiek od zwierzęcia? Człowiek wie, że jest małpą Boga, a zwierzę nie.
Człowiek musi mieć w życiu przynajmniej kogoś jednego u kogo zawsze ma rację.
Człowiek zmienia się od dzieciństwa po grób. Kiedy więc jest sobą?
Człowiek się rozmnaża, zaś głupota w nim - namnaża.
Człowiek Boży musi chodzić po ziemi, bo przez ziemię idzie się do nieba.
Człowiek dopiero wtedy jest szczęśliwy, gdy może służyć, a nie wtedy, gdy musi władać. Władza imponuje tylko małym ludziom, którzy jej pragną, by nadrobić swoją małość. Człowiek naprawdę wielki, nawet gdy włada, jest sługą.
Człowiek jest arcydziełem Bożym, w którym miłość i mądrość wypowiedziały się najpełniej.
Człowiek jest odpowiedzialny nie tylko za uczucia, które ma dla innych, ale i za te, które w innych budzi.
Człowiek jest wielkim dzieckiem, zawiedzionym zawsze wtedy, gdy okrywa jakąś tajemnicę.
Człowiek nie rozwinie w pełni swojego człowieczeństwa i swej osobowości, jeśli będzie tylko myślał dobrze i pragnął dobrze, a nie będzie czynił dobrze.
Człowiek nie żałuje tylko tych słów, których nie powiedział.
Człowiek współczesny jest bardziej wrażliwy na działanie miłości niż siły.
Człowiek - jest to święta rzecz, której krzywdzić nikomu nie wolno.
Człowiek, który utożsamił się z prawdą, musi czuć radość, rozkosz, wtedy nawet, gdy został pobity.
Człowiek jest jak skrzypce; dopiero kiedy ostatnia struna pęknie, staje się kawałkiem drewna.
Często chwalimy odległą przeszłość, a nie doceniamy współczesności.
Człowiek jest tak długo mądry, dopóki szuka mądrości. Jeżeli mniema, że ją już znalazł, wówczas staje się błaznem.
Człowiek może stać się wszystkim, czym zechce, byleby powziął silne postanowienie i trwał przy nim.
Człowiek, który nie boi się prawdy, nie musi wcale lękać się kłamstwa.
Człowiek, który żyje jak zboże, staje się słomą historii.
Człowiek jest gotów zostać bogiem, a zamiast tego często okazuje się bałwanem.
Człowiek to istota pełna nadziei i pomysłów, które są zaprzeczeniem tezy, że nic nie możemy zmienić.
Człowiek miłujący spokój jest bardziej potrzebny niż mędrzec.
Człowiek wzbija się ponad rzeczy ziemskie dwoma skrzydłami: prostotą i czystością.
Człowiek, który decyduje, nie jest otoczony granicami.
Biada temu, kto zadowolony jest z siebie; taki człowiek nigdy nie nabędzie rozumu.
Człowiek jest po to, aby kochać. Jeżeli nie kocha - to nie żyje.
Człowiek, który poddaje się losowi, staje się ludzkim wrakiem.
Człowiek z punktu widzenia biologicznego jest najpotężniejszym ze wszystkich zwierząt ofiarnych, a w rzeczywistości jedynym, który składa systematycznie ofiary ze swego własnego gatunku.
Człowiek proponuje [. . . ] Bóg dysponuje.
Człowiek docenia uroki codziennego życia, kiedy budzi się z koszmarnego snu albo kiedy po raz pierwszy wstaje z łóżka po chorobie. Dlaczego nie uświadomić sobie tego teraz?
Człowiek niedojrzały pragnie umrzeć chwalebnie za sprawę, podczas gdy dojrzały woli dla niej żyć w sposób godny.
Człek jest kowadłem, na którym fortuna ustawnie kołace swyt młotami.
Człeka rozumnego, choć w zaciszy, przyrównać można do diamentu, który i w nocy świeci.
Człowiek czasem zbacza z drogi prawdy, ale po namyśle zazwyczaj idzie dalej.
Człowiek, który zgadza się ze wszystkimi, nie zasługuje na to, by ktokolwiek się z nim zgadzał.
Człowiek, który nie poczuł smaku swoich łez - nie jest prawdziwym człowiekiem.
Człowiek jest najbardziej uzależniony od swojego odbicia w duszy innego człowieka, choćby ta dusza była kretyniczna.
Człowiek jest poddany temu, co tworzy się "między", i nie ma dla niego innej boskości jak tylko ta, która z ludzi się rodzi.
Człowiek prawdziwie wolny wszędzie jest niewolnikiem.
Człowiek może się kochać po całym świecie, ale żenić powinien się gdzieś niedaleko od domu.
Celem człowieka jest rozważny wybór rzeczy, które są zgodne z naturą.
Człowiek niewidomy, pozbawiony wzroku jest kaleką. I musi żyć w swoim czarnym świecie, inne zmysły rozwija, okazując im trudne zaufanie. Człowiek ślepy, który ma oczy, aby widzieć i oceniać to, co postrzega, ale rozmyślnie idzie po omacku, zamknięty w swoim egotyźmie - jest niebezpieczny. Dla siebie i dla otoczenia.
Człowiek musi mieszkać jak człowiek, żeby być człowiekiem.
Człowiek jest tym, czym miejsce, w którym żyje.
Człowiek robi się podobny do swego losu.
Człowiek, który nigdy nie kochał, wie o krajobrazie zazdrości tyle, ile o ciemnej stronie księżyca.